aan het typen...

Als je drie kinderen hebt, dan is het belangrijk om te blijven communiceren. Ik zit op communicatie, dus dat doen we hier thuis dan ook. Iedereen heeft en voelt de ruimte om vanalles te vinden en te zeggen. We laten mekaar altijd uitpraten en staan open voor standpunten van de ander en als we die weerleggen, dan doen we dat zonder stem verheffen. We lopen niet weg uit discussies en sluiten gesprekken verbindend af. Ok…, ok…, maar er ook zijn heus momenten geweest dat het echt zo ging.

Ik betrap me erop dat communicatie regelmatig eenrichtingverkeer is. Dan vuur ik een aantal commando’s af op de jongens en roep wat naar Catho. Ik vlucht weg voor ze iets terug kunnen zeggen en hoop dat ze iets met mijn opdrachten gaan doen. En als ik na een tirade mijn terugtocht te lang uitstel, dan kan mijn oudste het over een compleet andere boeg gooien. Zijn timing is niet altijd optimaal. Sta ik nog op adem te komen van mijn boze relaas over ‘iets met schoolresultaten’, dan kan hij me uit het helemaal niets vragen of hij een spel voor de PS4 mag aanschaffen. ‘Waat? Denk je dat dit een goeie tijd is Lucas?’ Ja’, antwoordt hij dan, ‘want vandaag is dat spel 30% goedkoper…’

Mijn zoons huisvesten op zolder en Catho vertoeft op de eerste verdieping. Koptelefoons, muziek, luide games, streams op telefoons laten het soms niet toe dat ik ze vanuit de gang overstem, dan kan ik – alweer- naar boven lopen om mijn punt te maken of nog harder gillen, maar mijn buren hebben ook een leven. Dan val ik terug op het gemak van moderne technologie.

Dus als we gaan eten, dan gil ik ze niet meer naar beneden. Helemaal niet nodig. Bellen kan ook. Zolang je wel rekening houdt met een marge van circa 5 minuten om een game te beëindigen, om de aflevering af te kijken, om een gesprek te beëindigen of om zich mentaal voor te bereiden op ‘moet-ik-dat-hele-eind-naar-beneden -voor-zo’n-vieze-hap-terwijl-ik-net-een-heel-pak-chips-(uit-mijn-vaders-voorraadkast)-op-heb’. Met 5 minuten tijd maak je goede kans dat je 2/3e van de menigte tegelijk met het eten aan tafel verschijnt.

En als Josylvio te hard uit de Extreme 2 luidspreker van Lucas knalt, dan bel ik hem gewoon even om zijn bluetoothverbinding te onderbreken. Superirritant voor hem, best geestig voor mij. En het helpt, inmiddels weet hij dat de speaker dan een tandje zachter kan.

Verder communiceren we veel per whatsapp. We huizen met z'n vieren gezellig in de groep RZL44. Met de jongens schil ik nog wel eens wat appels in de #44ðŸĪŠðŸ˜ ðŸ˜ŽðŸ˜˜. De insteek van onze appjes is zeer divers, daarom hieronder een bloemlezing van het appverkeer van familie De Kleyn:

Welke ðŸ˜ ðŸ˜ ðŸ˜  heeft mijn oplader gepakt?

M: ik niet

L: ik ook niet

C: ik niet

L: Pap een vriend van mij is naar Polen geweest

L: Mogen wij misschien daarvan bestellen?

ðŸĪŠðŸĪŠðŸĪŠ

----------

Mag het wat zachter dudes?

Mag het wat zachter dudes?

Mag het wat zachter dudes?

Mag het wat zachter dudes?

M: Ja ga nu stoppen met gamen

Lucas, jij ook graag. Teringjantje

----------

WIE HEEFT MIJN FIETS? NU NAAR HUIS!!!!!

----------

Graag jullie cadeau ideeen voor oma

L: Grinder

M: Flu tip

L: Mis ff wat v de shop

----------

WIE HEEFT MIJN FIETS?

NU TERUG!!!

WIE HEEFT MIJN FIETS?

NU TERUG!!!

----------

Volgens mij proberen jullie mij gek te maken.
Willen jullie je aan de simpele afspraken houden?
Niemand rookt boven.

Lucas; ik denk dat jij liever je eigen vrienden naar huis stuurt?
Je hebt tot 21u.
Anders doe ik het

Max: voor jou geldt hetzelfde

L: Pap. Oprecht niet. Een andere straf alsjeblieft

M: Hzo ik papap

----------

M: betaalverzoekjes via Tikkie

----------

 

M: Jo wat eteb we vnv?

---------

Over 5 minuten eten ok?

M: Ja priem
Kan je die 2 eyro overmaken?
?
???

---------

C: Eerste keer bloed prikken

L: veel succes

C: il moest 10 buisjes vullen
Hebben jullie wel eens bloed geprikt

M: 😘
Ja voor me onstoke enkel

---------

Welke ðŸ˜ ðŸ˜ ðŸ˜  heeft mijn oplader gepakt?

----------

L: Betaalverzoekjes via Tikkie:

Dude. Ik heb 30 betaald voor je OV
Je hebt er maar 25 opgezet.
Ik krijg dus nog 5 van je.

L: Kan je aub iets verzinnen dat ik mijn zakgeld terug kan krijgen
is gwn beetje iri want heb 0 en moet nog rond de 25 terug betalen

----------

                Verzoek: neem meer tijd om je klaar te maken voor afspraken
om op tijd te komen!

L: hoef er pas 14.30 te zijn pap.

----------

HOU DIE KAT BENEDEN!!!!

L: is beneden

M: Maakt gwn geluid

In de gang…..

L: ik breng m terug

---------

OA: Vrijdag 2e en vandaag 3e en 5e.

Wat is er aan de hand Lucas?

Ik kan er niet meer zo goed tegen hoe jij met onze afspraken omgaat.
Dat merk je

Jij moet me helpen Lucas. Ga naar school.
Dat heb je mij en school aan het begin van het jaar beloofd.

Lucas?

----------

Wie heeft mijn fiets??????

L: Max

L: Je mag mijn fiets wel lenen

L: Of mijn scooter

M: Srry boomerke
Ik moest snel naar werk heb nu pauwse

----------

M: Srry lucas ik had jou niet mogen slaan en zo erg moeten reageren
Srry papa dat jij en catho dat jullie hier de duppen van moet zijn.

Goed zo Max. Erg lief van je!

Probeer eerst met elkaar te praten.
Leg uit waarom je iets doet en wat je voelt als de ander iets doet. Dat helpt.

Praat met elkaar!

---------

Ja, we communiceren wat af met z’n allen. We hebben mekaar veel te bieden. Zij willen wat van mij en ik wil wat van hun. En zo blijven we voortdurend ‘in gesprek’.

Wil je reageren of je aanmelden om nieuwe updates te ontvangen? Stuur dan even een email naar wouter@updateclaar.nl.

 

Boys Will Be Boys

Het is druk thuis. Ik houd kantoor aan de eettafel, Catho lest aan het bureau op haar kamer en Lucas draait met zijn telefoon door bed. Alleen Max moet naar school omdat hij in het eindexamenjaar zit. ‘Moet’, want hij vind het niet eerlijk dat hij naar school moet, terwijl broer en zus ‘nog vakantie’ hebben. Thuisonderwijs is lastig. Naast mijn eigen werk/huisagenda bepaalt het lesrooster van de kinderen de dag. Je wil graag dat ze het goed doen, maar hoe zit het met de discipline? Ik loop regelmatig patrouille op zolder, maar tref mijn oudste vaak slapend of gamend aan. Ik kom dan net op een verkeerd moment langs is zijn verweer. Dat frustreert mij. Ik leg dan zijn agenda langs de mijne en maak een onterechte vergelijking in werkzaamheden. Ik kan dan boos worden, of verdrietig, omdat ik het allemaal in mijn eentje moet doen. ‘Het enige wat je moet doen is school’, foeter ik dan, ‘en zelfs dat doe je niet.’ Ik bots regelmatig met de oudste twee, vaak om school, maar vaker om hun gedrag. Ze heulen samen tegen hun vader en dat kan heel alleen voelen. Dan doen ze niet wat ik zeg. Dan loop ik vast omdat het me niet lukt op de manier hoe ik het bedacht had. Dan heb ik te maken met van die jongens die alleen door vallen en opstaan willen leren, van die pubers zijn die zich afzetten en zelfstandig willen zijn, van die gasten die hun eigen plan trekken. Een plan waarin we allemaal de balans van een moeder missen en waarin het tempo en de verwachtingen van papa steeds minder telt. En hoewel ik het tot voor kort nog voor het zeggen had, voel ik dat ik nu een rol van meewerkend voorwerp moet aannemen. En dat zint mij niet! Ach pubers…

Ssssst, stil nou! Het is pas half twee in de middag, de jongens slapen nog. Ze zijn 15 en 17, het is weekend en uitslapen mag. Vanaf twee uur kan ik ze beneden verwachten. Bleke bekkies, dichtgeslagen badjas en op blote voeten. Met slaperige ogen gunnen ze niemand een blik waardig en ze grunten iets van ‘goeiemorgen’. Genoeg plichtplegingen. Ze spieden de keuken in, bang voor concurrentie op hun jachtterrein. Er moet ontbeten worden. Bruine boterhammen met beleg zijn geen optie, dat is voor de rest van het gezin. De heren zijn culinair, ze creëren broodjes en spelen daarbij met smaken van gebakken ei, spek, gesmolten kaas, restanten pizza, lauwwarme ham en klodders mayonaise - groen zie je ze niet doen. Moeiteloos bespelen ze het fornuis, de oven en de magnetron tegelijk. Ze draaien aan knoppen, apparaten gaan open en dicht en in een mum van tijd staan dampende heerlijkheden klaar. Klaar voor consumptie! Met de zelfbereide prooi trekken de jongens zich slinks terug in hun natuurlijke habitat, want van zulke delicate lekkernijen geniet je het meest in je eentje en onder het genot van Netflix of bij een PS4. De ravage in de keuken komt later, het broodje dient immers warm te worden opgediend. Vaak zijn ze al weg voor ik alle troep ontwaar, dan gil nog iets gefrustreerds achter ze aan, maar dat is meer voor mezelf, want antwoord krijg ik niet. Met een volle mond mag je niet praten, vinden ze.

De borden en bekers die meegaan naar boven, die ben je kwijt. Die verdwijnen, samen met de laatste happen van de ‘het-oog-is-altijd-groter-dan-de-maag’ maaltijd, voor een paar dagen, onder een stapels bezwete hoodies, sokken, onderbroeken, sportkleren, chips- en koekverpakkingen of onder de bedden. Luid beschimmeld vind je die weer terug. Ze hoeven hun kamer maar één keer per week op te ruimen. Ik maak het ze makkelijk. De vuile kleren mogen ze dan van de trap afgooien, maar dat blijkt een vondst voor hun opruimmethode, met als gevolg dat ik elke week zowel de vuile als de schone spullen was. Er was een tijd dat ik de schone was ook vanaf hun kamerdeur naar binnen wierp, maar dat vond ik uiteindelijk toch te weinig eer van mijn werk. Ze hebben elk een prullenbak, maar die is er alleen om richting te duiden als ze iets weg willen gooien. Doorgaans gooien ze alles alleen van zich af. De schoonmakers durven eigenlijk geen voet meer te zetten in hun kamers en hebben recent mijn tarief verhoogt omdat ze meer tijd nodig hebben; ‘collega’s altijd laat, huis heel vies’…  

Naast hun eigen kamer hebben de jongens de beschikking over een ‘gamekamer’, de oude kamer van Max. Daar wordt fors geconsumeerd. Alles wat in de voorraadkast lag, de eerdergenoemde creaties uit de keuken, alles wat van eigen zakgeld wordt aangeschaft en wat vrienden –‘mondjesmaat’- komen delen. Eén probleem; de gamekamer is niemandsland. Alle troep die je daar aantreft is dus sowieso niet van degene wie je het vraagt. En pas op, want een verzoek tot opruimen leidt direct tot heftig verzet. Als je je een beetje druk maakt, duurt iets opruimen maximaal twee minuten, maar aan overredingskracht kost het je er minimaal vijf. Winst voor de puber, want als je zo’n discussie al 1.000 keer hebt gevoerd en ‘m in alle varianten kan uittekenen, dan heb je er soms de energie niet meer voor. Dan is het zelf even doen dan vaak een stuk sneller – en minder sfeerbepalend. Opruimen en dweilen van de gamekamer heb ik opgenomen in mijn meerkeuzelijst van straffen en gezien de toenemende vervuiling heb ik hun eigen kamers recent ook toegevoegd aan dat overzicht.

Net als de jongens zelf zijn, is hun bioritme ook tamelijk tegendraads. Ze gamen luid tot laat en maken korte uitstapjes naar de keuken voor een snack. De volgende ochtend is eenvoudig te herleiden wat er geconsumeerd is en vaak ook door wie. Op zo’n nachtelijke foodtrip laten ze zich langs de slaapkamers begeleiden door schaterlacherige Netflix-serie’s of schreeuwerige rappers. Soms wordt het me teveel en dan volg ik ze naar beneden. Dan sta ik in mijn boxershort te oreren over schijven van vijf, opruimtechnieken, verantwoordelijkheden, slaapgebrek en geluidsoverlast. Ze frequenteren ook mijn schuur met hun rookwaar - slecht voorbeeld doet slecht volgen. En het blijft niet alleen bij sigaretten, ik ben redelijk tolerant in mijn drugsbeleid nu blijkt dat voorkomen niet gelukt is. Dan liever onder de rook van eigen woning, dan heimelijk her en der in het dorp. Zo houd ik er zicht op en voeren we er nog gesprekken over. Ik had zelf tijdelijk het roken ook weer opgepakt en probeer ze nu ‘het stoppen’ voor te leven. We hebben sowieso leuke gesprekken in de schuur. Ik heb het over school, toekomst, opruimen, drank & drugs en zij pareren met straattaal, tikkies, scooters en ‘wat eten we vandaag?’

Pubergedrag is ingewikkeld. Ik heb veel te doen, voel me verantwoordelijk en werk in een hoog tempo. Ik wil alles graag snel en goed doen. Dat is lastig met zulke ‘leguanen’ om je heen. Zeker als ze alles willen bevragen of bevechten. Ik heb er de tijd niet voor, ik neem er de tijd niet voor. Ik probeer ze te begrijpen en ze ruimte te geven, maar als vader houd ik de lijntjes soms ook heel kort. Dan wil ik dat iets meteen gebeurt, zodat ik het zelf los kan laten. ‘Ruim het gewoon meteen even op!’ Ik heb teveel aan mijn hoofd en zij hebben nog ruimte zat. ‘Check het zelf even van tevoren, maak een planning, hoe laat moet je er zijn, zet het vast klaar, heb je het al geregeld?’ Maar helaas zijn het regelmatig ook pubers. Zij kunnen daar niet zoveel aan doen. En ik ook niet. Hoe frustrerend het soms ook is. Dan drinken ze steevast uit het pak, dan hebben zij het niet gedaan (‘nee, echt niet!’), dan hadden zij het écht wel goed geleerd, dan stappen ze zorgeloos over hun natte handdoeken, dan gooien ze met deuren, dan pesten ze hun zus, dan wist niemand dat de les wel doorging, dan irriteren ze elkaar tot op het bot, dan staat de voordeur wagenwijd open, dan heeft de hele klas het slecht gemaakt, dan sturen ze een tikkie voor de snackbar - terwijl je staat te koken, dan zijn ze dat nieuwe kledingstuk kwijt, dan vullen ze de dakgoot met butts en slaan ze gaten in een deur, muur of het plafond. Er is genoeg om je nu over te ergeren (en om je te herinneren voor later).

Ze zijn pas 15 en 17, het verzet duurt nog wel even en het gedrag waarschijnlijk ook. Maar weet je, soms dan geven de jongens me ineens een knuffel, of een bemoedigende klap, dan zeggen ze plots wat liefs, dan helpen ze me op een onverwacht moment en dan… dan is alles, heel even, voor altijd goed!

Wil je reageren of je aanmelden om nieuwe updates te ontvangen? Stuur dan even een email naar wouter@updateclaar.nl.